سالگشت ها بهانه اند.بهانه هایی که شاید توان آن را داشته باشند تا ما را به تامل وادارند.اینکه هر سال، نسبت خود را با رویدادی که به باز خوانی اش می نشینیم، بسنجیم تا "جای" گاه خود را از نو تنظیم کنیم.امروز اربعین است.بی مناسبت نخواهد بود در جامعه ای که پیشوایان دینی اش ذیل یک حاکمیت مذهبی قدر و منزلتی یاقته اند، بخشی از خطابه ی  حسین را مرور کنیم که هم اینان را هدف گرفته است.وه که این خطابه تا چه اندازه تازه است:

______________________________________________________________________

...شما به ننگ چیرگی اصحاب اقتدار تن دادید چرا که از مرگ هراسیده و زندگی زودگذر دنیا را خوش انگاشته و بدان دلبسته و بسنده کرده اید و تماشاگرانه ناچیز شدگان را در دام و کام قدرت متغلب رها کرده و روادانستید که آنان را زورمدارانه به بندگی گیرند و نیز اجازه دادید که در صورت و سیرت،اشرار بر خدا دلیری کنند و جرات ورزند و ملک و مملکت را با تیغ زهراگین توهمات خویش شخم زنند و ویران سازند و هوسبازانه لباس ذلت بپوشند. 

باری! این چه وضعیت و چه مصیبتی ست که اصحاب درفش و دینار،این زورگویان خودسر بد منش و چیره دستان قلدر بدکنش، به رغم اینکه مبدا و معادی نمی شناسند و باور ندارند،فرمانروایی یافته و نهاد شریعت را به ازدواج نهاد قدرت درآورده و رسانه های تبلیغی را دراختیار گرفته و به استخدام خویش در آورده و در هر شهر و کوی و برزنی،سخنوری بر منبر دارند و همه زمان و زمین را به اشغال درآورده و پوشش داده اند و مردمان را بی هیچگونه امکان دفاعی به اسارت گرفته و به بردگی و بندگی کشیده اند؟!...¹

_____________________________________________________________________

^{1. چشم انداز ایران ، شماره 70 ، آبان و آذر 90 . متن کامل این خطابه با ترجمه احمد اسلامی از روایت مندرج در تحف العقول، در این شماره آمده است. هم بخوانید و هم خواندنش را توصیه کنید.}